ผมไปศรีลังกาตั้งแต่วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 จนถึงวันที่เขียนบันทึกนี้ ก็ 36 วันพอดี (35 คืน) ก็ตั้งใจว่าจะนับวันไปเรื่อยๆ จนถึงวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ในศรีลังกา 36 วันถามว่านานไหม ก็นานพอสมควร เพราะได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ มากมายและเป็นสิ่งใหม่ ต่างไปจากที่เคยคิดหรือเคยรู้ (จากหนังสือ) ศรีลังกาหรือโคลัมโบมีอะไรที่ทำให้ผมแปลกใจได้เสมอ

หนึ่งในเรื่องที่ทำให้แปลกใจคือเรื่องคนไทยในโคลัมโบ ผมคิดว่ามีไม่มากแต่ปรากฏว่าในวันที่ 3 มีนาคม 2555 ที่ผ่านมา สถานทูตจัดงานวันมาฆบูชาเพื่อส่งเสริมวันสำคัญทางพุทธศาสนาและชุมนุมคนไทยในโคลัมโบและบริเวณใกล้เคียง ปรากฏว่ามีคนไทยมามากกว่า 80 คน เป็นใคร มาจากไหนกันบ้าง

กงสุลสิริมิตรคงขยายความตรงนี้ได้ในโอกาสต่อไป แต่ผมจะขอกล่าวคร่าวๆ ว่ามีข้าราชการสถานทูตและครอบครัว 11 คน กลุ่มแม่บ้านคนไทยประมาณ 15-20 คน ไม่รวมเด็กเล็กซึ่งวันนั้นมากัน 5-6 คนทีเดียว นอกนั้นก็มีกลุ่มคนทำงานบริษัท จากการบินไทย บริษัทก่อสร้าง บริษัทผลิตผ้าลูกไม้ และพ่อครัวแม่ครัว ซึ่งมีร้านอาหารไทยประมาณ 5-6 ร้าน แต่ละร้านมีพ่อครัวแม่ครัวประมาณ 3 คน สุดท้ายที่พบก็คือพระสงฆ์ไทย ซึ่งมีอยู่จำนวนน้อยสุดคือเพียง 2 รูป 

จำนวนคนไทยที่เหลือ ไม่ทราบแน่ชัดว่าทำอะไรและอยู่ที่ไหน หากไม่มีปัญหา ก็ยากที่จะทราบแน่ชัด แต่คงมีอยู่บ้างประปราย

ตัวเลขที่ได้รับทราบคือประมาณ 150 คน นี่ไม่นับรวมช้างพลายจากประเทศไทยจำนวน 3 เชือก.......และยังไม่รวมคนไทยในมัลดิฟส์ซึ่งสถานทูตดูแลด้วย

งานคนไทยในต่างแดน เป็นงานหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญเพราะสถานทูตมีหน้าที่โดยตรงที่จะดูแลและรักษาผลประโยชน์ของคนไทยในต่างแดน จึงจัดให้คนไทยที่เดินทางไปต่างแดนได้แจ้งหรือลงทะเบียนให้สถานทูตทราบเมื่อเดินทางไปถึงประเทศนั้น เวลามีปัญหาหรือตกทุกข์ได้ยากจะได้ให้ความช่วยเหลือได้ แต่ก็ปรากฏเสมอๆ ว่าคนไทยบางส่วนไม่นิยมแจ้งหรือติดต่อสถานทูต จะเพราะเหตุผลใดก็ตาม ก็ทำให้สถานทูตไม่ทราบว่าท่านอยู่ที่ใดและเป็นอยู่อย่างไร เมื่อไม่ทราบก็ทำให้ไม่สามารถติดตามหรือช่วยเหลือได้...ทันท่วงที

อันตรายที่เกิดจากการไปต่างประเทศแบบหลบๆ ซ่อนๆ นั้นร้ายแรงมากขึ้นอยู่กับประเทศ แต่ที่ร้ายแรงมากก็ถึงชีวิต ทั้งจากกฏหมายบ้านเมืองและการถูกหลอกลวงจากทุจริตชน จึงเป็นเรื่องน่าห่วงมากครับ และไม่อยากให้เกิดกับคนไทยเลย

ภาพพจน์ของประเทศไทยและคนไทยนั้นเป็นที่ยอมรับจากคนทุกประเทศทั่วโลกว่ามีอัธยาศัยดี น่าคบ เป็นคนดี จึงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่ส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่ได้รักษาภาพพจน์ที่ดีนี้ ยอมเสี่ยงชีวิตเสี่ยงตายตกเป็นเหยื่อขิงพวกมิจฉาชีพในต่างแดน

เขียนเรื่องคนไทยในศรีลังกา แต่ไม่ทราบว่ามาถึงเรื่องการเตือนภัยคนไทยในต่างแดนได้อย่างไร เอาเป็นว่า หากใครอยู่ในต่างแดนอย่างไม่ถูกกฏหมายหรือเสี่ยงตาย ก็ต้องระวังด้วนะครับ หากเปลี่ยนใจได้ ก็เปลี่ยนซะ มีปัญหาก็ติดต่อสถานทูต สถานกงสุลไทยได้ทุกแห่งนะครับ

เจริญสุขครับ

ปล.ผมจะได้หาโอกาสไปเยี่ยมคนไทยตามที่ต่างๆ ในศรีลังกาให้ครบ เพื่อจะได้ดำเนินการสร้างเครือข่ายและดูแลผลประโยชน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ